Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς, που παρά τις διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις, συμμετέχετε στη δράση των Πρωτοβάθμιων Συλλόγων και θεωρείτε ότι η οργανωμένη αγωνιστική δράση είναι αναγκαία για να πετύχουμε όσα αξίζουμε και έχουμε ανάγκη.
Το τελευταίο διάστημα είναι αρκετά τα γεγονότα που γεννούν και τροφοδοτούν τον προβληματισμό για τη λειτουργία και τη δράση του ΔΣ της ΟΔΥΕ. Τα παρακάτω είναι ενδεικτικά:
– Η μεγάλη καθυστέρηση στη συγκρότηση του Προεδρείου του ΔΣ και η επί της ουσίας παραγνώριση της ψήφου των συναδέλφων.
– Η παραίτηση μέλους του ΔΣ μετά από συνεχείς επιθέσεις επιβαρυντικές για την υγεία του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να χρειαστεί η παροχή φροντίδας από διασώστη του ΕΚΑΒ.
– Η έκδοση καταγγελίας της Ομοσπονδίας σε βάρος πρωτοβάθμιου Συλλόγου παραμονές κλαδικής απεργίας.
– Η ανάκληση ομόφωνης απόφασης του ΔΣ σχετικά με την πληρωμή της εργασίας που παρέχουμε εκτός πενθημέρου.
Στα προηγούμενα, ήρθαν να προστεθούν και όσα συνέβησαν στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΔΥΕ:
Στη συζήτηση για την εν μέρει επαναφορά του επιδόματος ειδικών συνθηκών έγινε μια προσπάθεια υποβάθμισης της αξίας και της σημασίας της αγωνιστικής δράσης, της προσφοράς όλων των συναδέλφων που πήραν μέρος στις κινητοποιήσεις του κλάδου και κράτησαν ζωντανό, χρόνια ολόκληρα, το αίτημα για το επίδομα ειδικών συνθηκών. Ταυτόχρονα, μέλη του ΔΣ είπαν – επί λέξει – ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης έγραψε Ιστορία! Δεκαπέντε χρόνια διεκδίκησης, παραστάσεις διαμαρτυρίας, κινητοποιήσεις με απεργίες και στάσεις εργασίας, μεροκάματα κατατεθειμένα στον κοινό αγώνα, έγιναν μονομιάς υπουργικό επίτευγμα.
Με μια φράση, επιχείρησαν να πιστώσουν στο πρόσωπο του Υπουργού και στην κυβέρνηση μια συλλογική κατάκτηση των αγωνιζόμενων συναδέλφων. Είναι προφανές ότι κάθε εργατικό δικαίωμα κατοχυρώθηκε επί κάποιας κυβέρνησης και συνδέθηκε με την υπογραφή κάποιου υπουργού. Όμως κάθε νικηφόρα μάχη, όπως το οκτάωρο, η κοινωνική ασφάλιση και οι συλλογικές συμβάσεις δεν ήταν δώρα καλοπροαίρετων κυβερνώντων. Κερδήθηκαν με χρόνια αγώνων και πίεσης, μέσα από σύνθετες διαδικασίες πολιτικής αμφισβήτησης και αποδοκιμασίας της αδικίας.
Μπορούμε, άραγε, να αποδίδουμε τέτοια εύσημα στην κυβέρνηση και στον Υπουργό, όταν την ίδια εποχή έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την κατάργηση δεκάδων δικαστικών υπηρεσιών, την ιδιωτικοποίηση δικαστηριακής ύλης, την εντατικοποίηση της εργασίας, τη συνεχή παραβίαση του Κώδικα εκ μέρους της πολιτείας και τη συνολικότερη επίθεση στα εργασιακά μας δικαιώματα;
Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις οφείλουν να μην στέκονται στην επιφάνεια, να αναδεικνύουν τη «μεγάλη εικόνα», να αναζητούν τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων, να εντοπίζουν τις στοχεύσεις, να μελετούν τα ψιλά γράμματα, να στέκονται απέναντι στις πολιτικές που υποτιμούν τη ζωή μας και υποβαθμίζουν τις ανάγκες μας. Με αυτόν τον τρόπο χαράσσεται μια συνδικαλιστική στρατηγική ικανή να αντιμετωπίσει την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, η οποία επιχειρεί να περιορίσει τις απαιτήσεις μας με τους δημοσιονομικούς «κόφτες» (που ισχύουν μόνο για τους εργαζόμενους και ουδέποτε για τους επιχειρηματικούς ομίλους).
Σ’ αυτό το πλαίσιο η γνώση και η δράση μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Η ίδια η εξέλιξη με την εν μέρει επαναχορήγηση του επιδόματος ειδικών συνθηκών είναι αποκαλυπτική. Αποδείχθηκε ότι η αναγνώριση των ειδικών συνθηκών εργασίας μας δεν απαιτούσε κάποια μαγική φόρμουλα, κοστολόγηση ή κάποιο άλλο μισθολόγιο. Απαιτούσε αταλάντευτη διεκδίκηση, επιμονή και απόκρουση των κυβερνητικών επιχειρημάτων.
Βέβαια, κάθε θέση κρίνεται από την ίδια τη ζωή και με αυτή την έννοια η ανταλλαγή απόψεων, η κριτική και η σύγκρουση επί αυτών, είναι θεμιτές και απαραίτητες. Διάλογος, όμως, δεν μπορεί να γίνεται με όρους αποκλεισμού, επιβολής και μετατροπής των ανακοινώσεων της Ομοσπονδίας σε παραταξιακά «κατηγορητήρια».
Το ΔΣ της ΟΔΥΕ πράγματι υπονομεύεται. Τρεις παρατάξεις έχουν συνασπιστεί και προσπαθούν να παρακάμπτουν το Προεδρείο του ΔΣ συγκροτώντας ένα άτυπο τετραμελές «διαπαραταξιακό» σχήμα, που ακυρώνει τους συσχετισμούς, τους οποίους διαμόρφωσε η ψήφος των συναδέλφων. Με αυτόν τον τρόπο, αποκλείουν μέλη του Προεδρείου από συναντήσεις με φορείς, ακριβώς επειδή σκοπός τους είναι να θέσουν τη λειτουργία του οργάνου υπό κηδεμονία, με τρόπο αντικαταστατικό, αντισυναδελφικό και αυταρχικό. Για ποια «υπονόμευση» μιλούν όταν προτείνουμε τη συμμετοχή όλων χωρίς καμία εξαίρεση;
Όσον αφορά το συλλαλητήριο της ΔΕΘ, τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται, ούτε τόσο πρωτοφανή, καθώς ούτε τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ «υποχρεώθηκαν» να συμμετέχουν στη συγκέντρωση, την οποία διοργάνωνε η συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ του εκατομμυριούχου εργατοπατέρα Παναγόπουλου. Έτσι, διαδηλώσαμε μαζί με δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, φοιτητές, συνταξιούχους, βιοπαλαιστές αγρότες, μαζί με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών και τον Σύλλογο Δικαστικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης. Βρεθήκαμε εκεί που η ενότητα ενσαρκώθηκε σε ζωντανή πορεία ενάντια στην πολιτική της εκμετάλλευσης, των αιματοβαμμένων πλεονασμάτων και των πολεμικών προϋπολογισμών που τσακίζουν τον λαό.
Πρωτοφανής, όμως, είναι η προσπάθεια περιορισμού της επαφής των μελών του ΔΣ με τους συναδέλφους! Στη δική μας λογική, τα μέλη του ΔΣ έχουν καθήκον να βρίσκονται διαρκώς σε επαφή με τους συναδέλφους! Το πρόβλημα, σύμφωνα με όσα ακούσαμε στη συνεδρίαση του ΔΣ, είναι «γεωγραφικό». Το μοίρασμα ανακοινώσεων, κατά τη δική τους λογική, επιτρέπεται στην Αττική, αλλά γίνεται πρόβλημα στην περιφέρεια! Αυτονόητο, δε, είναι ότι η αυτοτελής δράση όλων των μελών του ΔΣ και των παρατάξεων είναι ένα δικαίωμα που δεν αμφισβητείται σε καμία συνδικαλιστική οργάνωση του πλανήτη και δεν ελέγχεται από κάποια «Συνδικαλιστική Αστυνομία»!
Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Η «Αγωνιστική Συσπείρωση» θεωρεί ότι η ενότητα του κλάδου είναι αναγκαία. Μια ενότητα αγωνιστική και ουσιαστική, μια ενότητα από τα κάτω, με τον συνάδελφο και τον κάθε εργαζόμενο που θέλει να σηκωθεί, να παλέψει συλλογικά για όσα στερείται και να ανατρέψει την πολιτική που καταδυναστεύει τη ζωή του. Σφυρηλατείται στις γενικές συνελεύσεις, στους χώρους δουλειάς, στην οργανωμένη δράση. Έχει στόχο και όραμα και αποδεικνύεται στους αγώνες.
Η ενότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να επιβληθεί σιωπή στην αντίθετη άποψη, να αποκλειστεί η ελεύθερη συνδικαλιστική έκφραση όταν ενοχλεί. Επίσης, όταν ακούμε για «ενότητα» δεν μπορούμε να μην ρωτήσουμε για ποιο σκοπό και απέναντι σε ποια πολιτική; Από μια «ενότητα» καιροσκοπική, που γίνεται για τις καρέκλες ή για να πριμοδοτούμε την όποια κυβέρνηση, ο κλάδος δεν έχει να προσβλέπει σε τίποτα καλό. Σε πείσμα εκείνων που θέλουν να φιμώσουν τη διαφορετική φωνή, θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε πολύμορφα και μαχητικά την ουσιαστική αύξηση των αποδοχών μας, την αύξηση του επιδόματος ειδικών συνθηκών, την πληρωμή των εξαιρέσιμων, τον 13ο και 14ο μισθό, μαζικές προσλήψεις με καλύτερους όρους διορισμού και ασφαλείς συνθήκες εργασίας.
Ό,τι κέρδισε ο κλάδος, δεν το χρωστά στην εύνοια κανενός υπουργού, ό,τι κερδίσει από εδώ και πέρα δεν καθορίζεται από αυτήν. Κρίνεται στη δύναμη που έχουμε όλοι μαζί.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
