Ας ξεκινήσουμε απ’ τον κανόνα: κάθε ώρα εργασίας πρέπει να αμείβεται. Γι’ αυτό και στις πάγιες διεκδικήσεις του κλάδου μας (βλ. ενδεικτικά τις αποφάσεις των τελευταίων Συνεδρίων της ΟΔΥΕ και τα αιτήματα της πρόσφατης κλαδικής απεργίας) είναι η πληρωμή της εργασίας που παρέχουμε υποχρεωτικά – και επί χρόνια δεν αμείβεται – τα Σαββατοκύριακα και τις Αργίες.
Η υποχρέωση εργασίας εκτός του πενθημέρου εργασίας σε συγκεκριμένα τμήματα – αντικείμενα των δικαστικών υπηρεσιών προκύπτει από διάφορες νομοθετικές διατάξεις, π.χ. άρθρο 27 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών και άρθρο 116 του Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων που ορίζει ότι ο δικαστικός υπάλληλος μπορεί να εργαστεί και «σε μη εργάσιμες ημέρες».
Ο Κώδικας Δικαστικών Υπαλλήλων όσον αφορά την πληρωμή της εργασίας που παρέχεται εκτός ωραρίου ή πενθημέρου εργασίας παραπέμπει στις «διατάξεις που κάθε φορά ισχύουν για τους δημόσιους διοικητικούς υπαλλήλους». Επομένως, τυγχάνει εφαρμογής ο Ν. 4354/2015 και συγκεκριμένα το άρθρο 20 παρ. 2 περ. β που προβλέπει ότι μπορεί να εγκριθεί πληρωμή εργασίας κατά τις εξαιρέσιμες ημέρες έως 96 ώρες το εξάμηνο ανά υπάλληλο, επιπλέον και ανεξάρτητα από τυχόν υπερωριακή απασχόληση του υπαλλήλου σε απογευματινές ώρες εντός του πενθημέρου. Τα όποια κενά εντοπίζονται στη νομοθεσία, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές συνθήκες εργασίας στις δικαστικές υπηρεσίες, δεν αναιρούν το γεγονός ότι το υφιστάμενο πλαίσιο έχει ήδη αξιοποιηθεί απ’ το Υπουργείο Δικαιοσύνης για την πληρωμή της εργασίας του ένστολου προσωπικού της Δικαστικής Αστυνομίας κατά τις εξαιρέσιμες ημέρες.
Για τους παραπάνω λόγους, τόσο η ΟΔΥΕ όσο και αρκετοί Πρωτοβάθμιοι Σύλλογοι έχουν ιεραρχήσει ψηλά το ζήτημα της απλήρωτης εργασίας που παρέχεται τα Σαββατοκύριακα και τις Αργίες. Στο πλαίσιο της διεκδίκησης, το ΔΣ της ΟΔΥΕ ανέδειξε το αίτημα, το έθεσε επιτακτικά στο Υπουργείο και στη συνέχεια συγκέντρωσε ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία από τους Πρωτοβάθμιους Συλλόγους για τον αριθμό των συναδέλφων που απασχολούνται εκτός πενθημέρου. Κατόπιν, με ομόφωνη απόφαση κάλεσε τους Πρωτοβάθμιους Συλλόγους να παρέμβουν στις κατά τόπους διοικήσεις των δικαστικών υπηρεσιών, ώστε να υποβληθούν αιτήματα έγκρισης πίστωσης για την αμοιβή της εργασίας εκτός πενθημέρου.
Το κάλεσμα αυτό αποσκοπούσε: α) στην άσκηση πίεσης προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε να εγκρίνει σχετικό κονδύλι (αντίθετα με όσα διαδίδουν οι διάφοροι καλοθελητές, ουδέποτε υποστήριξε κανείς ότι η υποβολή των αιτημάτων σημαίνει έγκριση δίχως να κουνήσουμε το μικρό μας δακτυλάκι) και β) στην αποτύπωση του πραγματικού μεγέθους της απλήρωτης εργασίας και την υλοποίηση της υποχρέωσης των Διοικήσεων να αιτούνται σταθερά την έγκριση σχετικής πίστωσης. Αποτελούσε, δε, τη στοιχειώδη συνδικαλιστική ενέργεια υλοποίησης των αποφάσεων του πρόσφατου Συνεδρίου και του ΔΣ της ΟΔΥΕ.
Μέχρις εδώ περιγράφηκε η προσπάθεια και τα βήματα που έγιναν ώστε ν’ ανοίξει ο δρόμος για να μπει ένα τέλος στην απλήρωτη εργασία. Μερικές μέρες αργότερα, όμως, φτάσαμε στην… εξαίρεση από τον αδιαπραγμάτευτο κανόνα, η οποία εκφράζεται με τη «διορθωτική – διευκρινιστική ανακοίνωση» του ΔΣ της ΟΔΥΕ, που εκδόθηκε κατά πλειοψηφία με σύμπραξη δυνάμεων της Ενωτικής Κίνησης, των Ενωμένων Δικαστικών Υπαλλήλων και της ΑΣΚ και καταψηφίστηκε από την «Αγωνιστική Συσπείρωση» και από άλλα μέλη του ΔΣ.
Κατά τη γνώμη μας, η ανακοίνωση αυτή αποτελεί μια αδικαιολόγητη υποχώρηση μπροστά στη δυσαρέσκεια και την πίεση που προκλήθηκε από τις Διοικήσεις στον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου. Η εκ των υστέρων αποτροπή να καταγραφεί η ντροπιαστική πραγματικότητα της απλήρωτης δουλειάς στις δικαστικές υπηρεσίες, επειδή δεν έχει ακόμη εγκριθεί η πίστωση, συνιστά συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις» και κινείται σε μια λογική προσαρμογής της δράσης της ΟΔΥΕ στις ράγες που καθορίζουν πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου.
Οι διεκδικήσεις μας δεν θα δικαιωθούν σ’ έναν τέτοιο δρόμο. Η πρόσφατη και η παλαιότερη εμπειρία αποδεικνύουν ότι η σύγκρουση με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, που τσιγκουνεύεται να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των εργαζομένων, αλλά είναι γενναιόδωρη με τους «στρατηγικούς επενδυτές» και προσηλωμένη στην πολεμική οικονομία, η πάλη ενάντια στην αδικία και την απαξίωση του λαϊκού εισοδήματος είναι που βάζουν φρένο στους σχεδιασμούς τους. Η μαχητική και συλλογική δράση είναι που δυσκολεύει τους κυβερνώντες και τους οδηγεί σε παραχωρήσεις. Όταν ο φόβος γίνεται αποφασιστικότητα και η οργή μετατρέπεται σε οργανωμένο αγώνα, τότε τα βρίσκει σκούρα η εκάστοτε Κυβέρνηση.
Τα παραδείγματα πολλά… Οι 200 ώρες δόθηκαν μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στον δικαστικό χάρτη, οι εργαζόμενοι στους Δήμους ανάγκασαν την κυβέρνηση πρόσφατα σε αναδίπλωση, οι εργαζόμενοι στο Υπ. Εξωτερικών πέτυχαν την επέκταση ενός επιδόματος σε περισσότερους κλάδους μετά από απεργιακές κινητοποιήσεις κ.ά.
Ο κλάδος μας θα πάει μπροστά, όταν δεν υποχωρεί σε πιέσεις ή απειλές απ’ όπου και αν προέρχονται, όταν θέτει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας, όταν τεκμηριώνει και αναδεικνύει το δίκιο μας με κάθε μέσο και τρόπο.
Κάθε συνάδελφος και κάθε συναδέλφισσα μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους από τις επιλογές των άλλων συνδικαλιστικών δυνάμεων των προσκείμενων στην κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τις παραφυάδες του), από τη συμμαχία που έχει διαμορφωθεί με στόχο να εμποδίσει τη δυναμική διεκδίκηση των αιτημάτων μας και συγκλίνει στον αυτοπεριορισμό της δράσης της Ομοσπονδίας, στην άρνηση ενεργειών που θα «ενοχλήσουν» την εξουσία, στην κωλυσιεργία και την καλλιέργεια κλίματος αναμονής. Σε όλα όσα δηλαδή έχει αποδειχθεί από τη συνδικαλιστική πείρα ότι φέρνουν απογοήτευση και απομαζικοποίηση, βλάπτουν τον κλάδο και ευνοούν μόνο τα επικοινωνιακά παιχνίδια των κυβερνήσεων.
Η «Αγωνιστική Συσπείρωση Δικαστικών Υπαλλήλων» με όλες τις δυνάμεις που διαθέτει θα συνεχίσει να αποκαλύπτει, να οργανώνει, να πρωτοστατεί στη δράση για κάθε δίκαιο αίτημά μας, να βρίσκεται στο πλευρό των συναδέλφων και όλων των Πρωτοβάθμιων Συλλόγων.
Εκεί, άλλωστε, βρίσκεται η δύναμη και η ελπίδα, στην πρωτοπόρα δράση των συναδέλφων σε όλη την Ελλάδα!
Η διεκδίκηση για την αύξηση των αποδοχών μας, την επαναχορήγηση του επιδόματος ειδικών συνθηκών και την πληρωμή της εργασίας που παρέχουμε τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες συνεχίζεται, δεν σταματά. Στην κατεύθυνση αυτή, καλούμε τους Πρωτοβάθμιους Συλλόγους να δυναμώσουν τη δράση τους, να πυκνώσουν τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες και ειδικά όσον αφορά τη διεκδίκηση των «εξαιρέσιμων» να πράξουν το αυτονόητο, αναδεικνύοντας, με όποιο τρόπο κρίνουν καλύτερο, το δίκαιο αυτό αίτημα!
