Το Ακαταμάχητο «Εμείς»

                                                                                                            

Αθήνα, 5-3-2012

 

Συνάδελφοι, «η ασώματος κεφαλή του κλάδου- ΟΔΥΕ» λειτουργώντας αυθαίρετα στο όνομα ενός συμβολικά εμπλουτισμένου συλλογικού όντος -του σώματος των Δικαστικών Υπαλλήλων- διαστρεβλώνει επί μονίμου βάσεως την αξιακή του φωνή, με τρόπο ανεξάρτητο και ενάντιο στην ίδια τη βούληση των δικαστικών υπαλλήλων, που το συγκροτούν. Ο κούφιος, λαϊκίστικος λόγος τους απαγκιστρώνεται και/από την υπέρτατη ανθρώπινη αξία της Ελευθερίας, για να κατασκευάσει μεθοδικά τις «ιδιαίτερες» ταυτότητες μας. (Βλέπε την απόφαση της ΟΔΥΕ για μη συμμετοχή/αποχή από τα ακροατήρια αυτοφώρου διαδικασίας τα Σάββατα και τις Αργίες. Ειρήσθω εν παρόδω, η απόπειρα εφαρμογής της από συνδικαλιστές της ΟΔΥΕ στο Πρωτοδικείο της Αθήνας στην έδρα του «Αυτοφώρου του Σαββάτου» κατέληξε σε φιάσκο). Αναμφίβολα, μόνον έτσι θεμελιώνουν, στοιχειοθετούν και «διαιωνίζουν» την ηγεμονία τους: το «εμείς» μέσα από την ατέρμονη αντιδιαστολή με τους «άλλους»- τους πολίτες, τους εργαζόμενους με διαφορετικές εργασιακές σχέσεις ή σε άλλους κλάδους, τους ανέργους, τους φοιτητές και άλλες κοινωνικές συσπειρώσεις. Για τους νάρκισσους αυτόκλητους σωτήρες μας, το διαφορετικό δεν ορίζεται πλέον με όρους ταξικούς, αλλά με όρους «κλαδικής ομοιογένειας» (Στο ίδιο πνεύμα κινείται τελευταία και η ακατάσχετη λαγνεία «της τροπολογίας». Ένα επιτηδευμένο πλαίσιο αγωνιστικής επάρκειας που εγκαλεί ακατάπαυστα «τη φαντασίωση» της ιδιαίτερής μας ταυτότητας, αντί να συνεισφέρει στην αποτροπή της κατεδάφισης από τον νεοφιλελεύθερο δικομματισμό των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων της μισθωτής εργασίας έχουν απομείνει).

 

Όμως, οι δημιουργοί της «συνδικαλιστικής ερήμου» οφείλουν να γνωρίζουν ότι: η τύχη των συντεχνιών ιστορικά καθορίζεται από τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το αντίστροφο. Γι αυτό, η «πρόκληση» για κοινωνική μεταβολή απευθύνεται στην κοινωνία ως σύνολο και στην αναγκαιότητα της συνεργασίας και της οριζόντιας κοινωνικής συναίνεσης.

 

Συνεπώς, οφείλουμε να επιμείνουμε στη Δημοκρατία της σύγκρουσης με τις οικονομικές μορφές εξουσίας και όχι στην «δημοκρατική τυραννία της κατανάλωσης», στην κουλτούρα της αποπολιτικοποίησης και του επιθυμητικού ατομικισμού, της απλής ικανοποίησης άμεσων συντεχνιακών αναγκών.

 

Ο υπογράφων με όρους αυτοτελούς υπόστασης

Νίκος Πατεράκης