ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΤΣΟΥ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣτΕ ΤΗΣ ΠΡΟΤΥΠΗΣ ΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 4024/2011 της 17/5/2013

 

Mε αφορμή τη χθεσινή συζήτηση στο ΣτΕ υπόθεσης που μας αφορά όλους, θα αναπτύξω μερικές προσωπικές θέσεις και απόψεις, απλά για ενημέρωση και συζήτηση, όσα αναφερθούν παρακάτω έχουν να κάνουν μ΄εμένα προσωπικά σα δικαστικό υπάλληλο και σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν θέση των οργάνων που μετέχω.

 

Είναι γνωστό σε όλους ότι εδώ και 2 χρόνια απασχόλησε τον κλάδο, το ΔΣ της ΟΔΥΕ, αλλά και 2 συνέδρια το θέμα «Βαθμολόγιο- Μισθολόγιο». Μετά από πολλές συζητήσεις και κόντρες καταλήξαμε, σε μεγάλο βαθμό, στην άποψη της βήμα – βήμα προσπάθειας ανατροπής του Φτωχολογίου του Ν.4024/11. Έτσι από τις αρχές ισχύος του παραπάνω τερατουργήματος με διαφόρους τρόπους, ενέργειες και δράσεις κάναμε προσπάθειες ανατροπής του. Κάποιοι λοιδορούσαν, εμένα αλλά και όλους όσους είχαμε την άποψη της βήμα – βήμα ανατροπής αυτού του καταστροφικού νόμου. Όταν κατατέθηκαν αρχές του 2012 οι τροπολογίες που είχαν να κάνουν με την με νόμο ανατροπή του Βαθμολογίου, κάποιοι με και μας αποκάλεσαν πουλημένους, μίλησαν για «βαθμούς κοκκινιστούς». Στο συνέδριο της Ερέτριας (τα σχετικά video στη σελίδα της ΟΔΥΕ είναι μάρτυρες) κάλεσα και καλέσαμε κάποιους να μη σύρουν τον κλάδο σε περιπέτειες πρότυπης δίκης, αλλά να αφήσουν το χρόνο να βοηθήσει την προσπάθειά μας για την εύρεση της συμφερότερης, σε καιρούς μνημονίων λύσης για τον κλάδο, αλλά μάταια. Παρ΄ όλα αυτά η προσπάθεια, μέσα από τα συλλογικά όργανα, είχε συνέχεια και συνέπεια για τον κλάδο, τους συναδέλφους αλλά κι εμάς τους ίδιους, αφού κι εμείς μισθωτοί και εργαζόμενοι δικαστικοί υπάλληλοι είμαστε 5.000 συνάδελφοι μετά από προτροπή του ΔΣ της ΟΔΥΕ, καταθέσαμε αίτηση ακύρωσης κατά της πράξης κατάταξης και ουσιαστικά κατά του Βαθμολογίου και μόνο, αν και πρέπει εδώ να αναφερθεί, ότι Βαθμός ίσον και μισθός. Οι παραπάνω προσφυγές εκκρεμούν στο Διοικητικό Εφετείο Αθήνας και δεν έχουν προσδιοριστεί ακόμα επειδή κάποιοι, έκριναν ότι το ΣτΕ θα λύσει το πρόβλημα οριστικά και αμετάκλητα, αδιαφορώντας, για το ενδεχόμενο μιας ταπεινωτικής, για όλους μας, ήττας. Κι ενώ αυτά ελάμβαναν χώρα, κάποιοι από εμάς συνέχιζαν να δίνουν «μάχες» για νομοθετική λύση στο πρόβλημα του Βαθμολογίου. Κρατήσαμε συνετή και ήπια στάση για το καλό όλων μας, αδιαφορώντας για τις επιθέσεις, τη λάσπη, και τον πόλεμο (πχ. Πουλημένοι, Αγράμματοι, Εκφραστές συμφερόντων κλπ). Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι (ευτυχώς ελάχιστοι), με στόμφο και έπαρση διατυμπάνιζαν, ότι μόνο αυτοί είναι οι εκφραστές του κλάδου και των συμφερόντων του και όλοι οι άλλοι είμαστε - είναι, πουλημένοι ή βολεμένοι. 
 

Έχοντας τη στήριξη ή την ανοχή κάποιων, διατυμπάνιζαν ότι θα ανατρέψουν το Μισθολόγιο και θα επαναφέρουν την «μισθολογική τάξη» (παλαιό καθεστώς) στον κλάδο. Κι όλα αυτά ενώ γνώριζαν ότι είναι δύσκολο έως αδύνατο να ανατραπεί δικαστικά και μάλιστα από το ΣτΕ το μισθολόγιο. Κι ενώ οι «λεονταρισμοί» έδιναν κι έπαιρναν, στο παραπέντε της εκδίκασης ……έκαναν πίσω. Να αναφερθεί εδώ ότι σε καμιά περίπτωση η υπαναχώρηση αυτή δεν έγινε για το «καλό του κλάδου» ή για να αναδειχθεί η ενότητα του κλάδου, αν ειπωθούν τέτοια πράγματα θα είναι τουλάχιστον ανάξια καν σχολιασμού. Και ερωτώ, έπρεπε να φτάσουμε - συρθούμε στο ΣτΕ για την επίλυση του θέματος Βαθμολόγιο, όταν είναι σχεδόν έτοιμη η νομοθετική της ρύθμιση;;; έπρεπε να συρθούμε στο ΣτΕ για τη διεκδίκηση του Μισθολογίου και να δηλωθεί από τον (τους) προσφεύγοντες παραίτηση την παραμονή, η οποία δεν γνωστοποιήθηκε σ΄όλους μας από πριν, δείχνοντας στη σύνθεση του Δικαστηρίου και την όποια αδυναμία μας πάνω στο συγκεκριμένο θέμα;;;;

 

Τελικά η συνέπεια και η συνέχεια των δράσεων μας είναι μειονέκτημα ή προτέρημα;;; Θεωρώ υποχρέωση όλων μας να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι μέχρι την έκδοση της απόφασης αλλά και τη νομοθετική ρύθμιση του θέματος, αλλά πρέπει και να τονισθούν και να γνωρίζουν οι συνάδελφοι την πραγματική διάσταση του θέματος και να μη μαθαίνουν, με τη διαδικασία του «χαλασμένου τηλεφώνου» τα όποια γεγονότα. Αξίζει εδώ να αναφερθεί και η απουσία από τη συνεδρίαση του ΣτΕ μιας παράταξης συναδέλφων, εκλεγμένων στο ΔΣ της ΟΔΥΕ, που δηλώνουν «πρώτη δύναμη» στο συνάδελφο και τους αγώνες αλλά στην ουσία είναι απόντες από όλες τις δράσεις και όλα τα γεγονότα. Τελικά τα παθήματα πρέπει να μας γίνονται μαθήματα και η σύνεση να μας ακολουθεί σ΄όλα τα βήματά μας, σταθμίζοντας τα γεγονότα, τις συγκυρίες και το περιβάλλον που έχει στηθεί γύρω μας.

 

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΝΙΚΗΤΕΣ Ή ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ, γιατί σε ένα μήνα μπορεί να είμαστε όλοι ηττημένοι, έχουμε μάχες μπροστά μας και πρέπει να τις δώσουμε όλοι μαζί, με σεβασμό στις αποφάσεις των όποιων πλειοψηφιών σχηματίζονται κατά περίπτωση στα συλλογικά όργανα του συνδικάτου. Η χθεσινή ημέρα έδειξε περίτρανα ότι μόνο ο σεβασμός σε συλλογικές αποφάσεις δρομολογούν τα γεγονότα. Πρέπει πλέον να καταλάβουν όλοι οι συνάδφελφοι, ότι είμαστε σε διαδικασία μάχης, μάχης για τα αυτονόητα. Οι δικαστικές διεκδικήσεις πρέπει να είναι επακόλουθο συνδικαλιστικών μαχών. Τα συνδικάτα πρέπει να δείχνουν το δρόμο και οι συνάδελφοι να έχουν εμπιστοσύνη σ΄αυτά.

Αθήνα, 18 Μαΐου 2013

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΤΣΟΣ