Πριν και μετά το δημοψήφισμα της 5-7-2015

της Ιωάννας Παπαδημητρίου

 

Ως δημοκρατικός πολίτης είμαι υπέρ του λαϊκού (και όχι κυβερνητικού) δημοψηφίσματος. Ως γνωστόν, το δημοψήφισμα, είναι μια διαδικασία άμεσης ψηφοφορίας ολόκληρου του εκλογικού σώματος προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα κράτος, κάτι, που το καθιστά τον τέλειο δημοκρατικό θεσμό. Εν αντιθέσει, ένα κυβερνητικό δημοψήφισμα περιέχει εκ προοιμίου την προσπάθεια, από τη μεριά της κυβέρνησης, να μειώσει το πολιτικό κόστος που μπορεί να έπεται μιας απόφασης, θέτοντας το θέμα στην κρίση του λαού. Το πολιτικό κόστος μειώνεται ενώ οι ευθύνες μετατίθενται στο εκλογικό σώμα. Καλούμαστε λοιπόν με το συγκεκριμένο κυβερνητικό δημοψήφισμα, μέσα σε λίγες μέρες, ν αποφασίσουμε για ένα θέμα που έχει διχάσει νομπελίστες οικονομολόγους, έγκριτους πανεπιστημιακούς δασκάλους, αδίστακτους κεφαλαιοκράτες. Καλούμαστε, υπό το κράτος του πανικού, που το επιτείνει η γνώση της άγνοιας μας αλλά κυρίως η ανεπάρκεια των πολιτικών και πνευματικών καθοδηγητών μας, ν αποφασίσουμε για το μέλλον το δικό μας, των παιδιών μας, της χώρας μας. Οι επιπτώσεις στις ζωές μας, είτε του ναι είτε του όχι, είναι απρόβλεπτες. Αντί να επικρατήσει η νηφαλιότητα, η ενημέρωση, η σύνεση, η περισυλλογή που έπρεπε να μας συνοδεύσουν στο δρόμο προς τις κάλπες, έχουν ήδη επικρατήσει τα στενά ατομικά συμφέροντα, οι προσωπικές φοβίες, τα ιδεολογικά απωθημένα μας.

 

Προσωπικά λοιπόν διαφωνώ με τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος. Παρ όλα αυτά, θα πάω να ψηφίσω. Θα πάω, γιατί όχι μόνο θέλω να είμαι υπεύθυνη για τις συνέπειες των πράξεων μου, αλλά κυρίως, γιατί θέλω να είμαι εντάξει με τις δικές μου αξίες. Οι ιδεολογικές μου αρχές είναι ξεκάθαρες στο θέμα της αυτοκατάργησης της εθνικής μας κυριαρχίας, της διάλυση της κοινωνικής συνοχής, της μετατροπής της ευρώπης των εθνών σε μια "φεντεραλιστική ευρώπη" που όσο πάει καταντά μια γερμανική ευρώπη, ένα σύγχρονο δ΄ραιχ. Το ίδιο ξεκάθαρες είναι και οι ηθικές μου αξίες στο θέμα της όλο και αυξανόμενης φτωχοποίησης μεγάλων τμημάτων του λαού μας, της στέρησης της υγείας, παιδείας, ασφάλισης, εργασίας, αξιοπρέπειας, της ίδιας της ζωής των συμπατριωτών μου, τους φίλων, τους γειτόνων, των συγγενών μου, της οικογένειας μου, του ίδιου μου του εαυτού. Συμπεραίνω ότι θα καταστραγηθούν τα εργασιακά κεκτημένα θα αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης,θα καταργηθεί σταδιακά το ΕΚΑΣ θα μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις μέσω ασφαλιστικών εισφορών, θα αυξηθεί ο ΦΠΑ θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις και πολλά που θα βαρύνουν την εργατική λαϊκή οικογένεια. Η διαπραγματευτική τακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων ήταν προδοτικά υποχωρητική. Η διαπραγματευτική τακτική της παρούσας κυβέρνησης ήταν ανύπαρκτη και γι αυτό απέτυχε τραγικά. Μεταξύ των δύο αυτών άκρων υπάρχουν άπειρες άλλες διαπραγματευτικές τακτικές, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν από ΙΚΑΝΟΥΣ ανθρώπους. Στις παρούσες παγιωμένες συνθήκες, πρέπει το εκλογικό σώμα να διαλέξει το λιγότερο κακό. Από την οικογένεια μου έμαθα να μην υιοθετώ τις θέσεις της πλειοψηφίας, έμαθα όμως να σέβομαι τις αποφάσεις της.

 

Σαν μέλος της ΟΔΥΕ καλώ την ηγεσία της αλλά και τους συναδέλφους μου από τις 6-7-2015 και μετά να σταθούμε όρθιοι, ενωμένοι και αλληλέγγυοι και κυρίως συμμέτοχοι στους νέους ταξικούς αγώνες μέσα από τους οποίους θα διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας.

 

Ιωάννα Παπαδημητρίου Δικαστική υπάλληλος