Κείμενο του Χρήστου Καϋμενάκη, για αθέατα πεπραγμένα του ΔΣ της ΟΔΥΕ, με τίτλο "η σκόνη και το ποντικάκι...".

 

Αφιερωμένο εξαιρετικά, με εκτίμηση:

σε όλους τους "τρελλούς",

στους συναδέλφους και φίλους Αντώνη Μοσχούτη και Νίκο Πατεράκη, Γιάννη Νίτερο και Γιώργο Παπαναστασίου (εν αγνοία τους).

 

Η σκόνη και το ποντικάκι του ιστορικού αρχείου της ΟΔΥΕ.

 

ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΟΔΥΕ ( ; ).

Το φθινόπωρο του 2012 εξαφανίστηκε μεγάλο μέρος του ιστορικού αρχείου της ΟΔΥΕ.

Λέγεται οτι το πέταξαν στα σκουπίδια. Ποιοί; Μα, μέλη του προεδρείου της ΟΔΥΕ, μετά από απόφαση του ΔΣ! Προφανώς μετά από ιδέα, πρωτοβουλία και πρόταση μέλους αρσενικού ή θηλυκού γένους (Δεν γνωρίζω. Υπάρχουν άραγε πρακτικά;)

Την απόφαση για την καταστροφή του αρχείου, μου την ανακοίνωσε η Ρ.Τ., (συνδικαλίστρια της ΔΑΚΕ), και την επιβεβαίωσε ο Λ.Χ (συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ)

-"Πιάνει τόπο", (το αρχείο), μου είπαν.

Tους ζήτησα και πρότεινα να μην το πετάξουν αλλά να το μεταφέρουν σε άλλο χώρο.

-"Αλιώς να το αναλάβω εγώ να το μεταφέρω και να το επιστρέψω στην ΟΔΥΕ εκκαθαρισμένο και βιβλιοδετημένο", συμπλήρωσα.

Δεν είχαν, όμως, την υπομονή να περιμένουν λίγες ημέρες ακόμα ούτε να με πάρουν τηλέφωνο.

- Κι όταν πήγα να το παραλάβω και να το μεταφέρω, η Ρ.Τ. μου είπε: "τώρα; το πετάξαμε".

-"Πού; πότε;", ρώτησα.

-"Στα σκουπίδια! Πριν δυο μέρες", η απάντηση.

-"Γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο; Έψαχνα να βρω χώρο. Ήμουνα και κρυωμένος", απόρησα.

-"Άργησες. Ας ερχόσουν νωρίτερα. Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε άλλο!", επιμένει.

Νάτες και οι ενοχές που πάνε να μου φορτώσουν κι από πάνω (άργησα 2 -3 ημέρες), κι η συνηθισμένη αυτοκριτική ενός προοδευτικού, που πάντα αναζητά και τις δικές του ευθύνες, σε οποιοδήποτε γεγονός κι αν (του) συμβεί.

(Αξίζει να σημειωθεί οτι το αρχείο δεν ήταν στα γραφεία της ΟΔΥΕ, αλλά απέναντι τους, σε άλλο χώρο του πρωτοδικείου - σε μία μεταλλική ντουλάπα δίπλα στους νιπτήρες των γυναικών υπαλλήλων).

Το πέταξαν (;). Ούτε καν σε έναν παλαιοπώλη δεν το έδωσαν...

- "Μη στενοχωριέσαι, Χρήστο. Κρατήσαμε κάποια σοβαρά έγγραφα, ντοσιέ και βιβλία". (Νάτη κι αξιολόγηση, σχολίασα μέσα μου)

-" Πετάξατε πολλές σακκούλες σκουπιδιών;" ρώτησα με κρυφή ελπίδα να μου πεί όχι.

-"Ουουου! Αρκετές. Ήταν μες στη σκόνη. Μέχρι και ένα ποντίκι βρήκαμε μέσα", μου είπε.

Σκέφτηκα: Κοίτα πως είναι η ζωή. Πουθενά δεν υπάρχει "ενιαίο". Παντού είμαστε διαφορετικοί.

Σε ένα τέτοιο ιστορικό αρχείο, άλλοι μένουν μόνο στο εξώφυλλο, στη φθορά ή στη σκόνη.

Κι άλλοι βλέπουμε ιδέες, αγώνες, διώξεις, ήττες, νίκες, μελέτες, προτάσεις, αιτήματα, σχέσεις, ρόλους, διαλόγους, πρόσωπα, μυρωδιές,  μαρτυρίες, αποδείξεις, χρώματα, παληές φωτογραφίες, γεγονότα, ζωντάνια, ζωή... μέσα στο σκονισμένο αρχείο...

Ακόμα και τη σκόνη τη βλέπουμε αλλιώς, με άλλη ματιά και συγκίνηση.

Στη σκόνη του αρχείου, των εγγράφων και των βιβλίων, άλλοι βλέπουν τη "βρωμιά" και ξινίζουν. Και όταν το πετάνε, ανακουφίζονται και νοιώθουν οτι ξεβρώμισε ο τόπος.

Κι άλλοι, στη θέα του σκονισμένου αρχείου, με συγκίνηση αλλά κι ελπίδα, βλέπουμε τον κρυμμένο πλούτο, τη "μοναξιά" και την εγκατάλειψη του αρχείου.

Και μας πιάνει μια επιθυμία να το ανοίξουμε, να μπούμε μέσα, να σκάψουμε... Κι όσο πιο πολλή η σκόνη, τόσο μεγαλύτερη κι η ελπίδα για κάτι παληό και καλό στις "ανασκαφές".

Αυτά σκέφτηκα και ένοιωσα εκείνη τη στιγμή, μένοντας άφωνος.

Και σήμερα που δημοσιεύω αυτό το κείμενο, σκέφτομαι, έστω καθ' υπερβολή: ευτυχώς που οι αρχαιολόγοι δεν αηδιάζουν από τη σκόνη, τα χώματα, τις πέτρες, την άμμο και τη λάσπη, τα σκουλήκια, τα φίδια και τα ποντίκια κ.ά, και σκάβουν συνεχώς στους λόφους της αρχαίας Αμφίπολης και άλλων περιοχών, αποκαλύπτοντας τις ΣΦΙΓΓΕΣ και τις αγαπημένες μας ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ.

"Αρχειακο" - μνημειακό υλικό, είναι κι αυτό, της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς και ταυτότητας των προγόνων και προκατόχων μας.

Θυμήθηκα, επίσης, τα μηνύματα που έγραφα στα βιβλία απολογισμού της ΟΔΥΕ στα συνέδρια, στις ανακοινώσεις, στις αφίσες, στην οθόνη των συνεδρίων, στα SMS, στο διαδίκτυο, ή έλεγα στις ομιλίες μου και στις συζητήσεις:

"Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ",

"ΛΑΟΙ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΛΛΟΝ",

ή το άλλο, " Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ"

Σε ορισμένες/ους πέρασαν ξώφαλτσα..., σκέφτηκα.

Ας γυρίσουμε στους διαλόγους.

- "Γιατί, Λάμπρο; Σου είχα πει να έχεις το νου σου. Και επί δικής μου προεδρίας επιχείρησαν το ίδιο, αλλά αντέδρασα και έχω φυλάξει το αρχείο", είπα στον πρόεδρο - είχε εκλεγεί λίγους μήνες πριν.

(Έκανα το συλλογισμό: Κομμουνιστής γαρ. Και μορφωμένος πολιτικά. Ξέρει τη σημασία της ζώσας αλλά και της αρχειακής ιστορίας).

- "Δεν ελέγχω την κατάσταση, κάνουν οτι θέλουν", μου απάντησε.

- "Κι εσύ γιατί το ανέχεσαι", είπα.

- "Κάναμε ανακαίνιση. Θέλαμε να πετάξουμε τα παληά, τη σαβούρα, βάψαμε τους τοίχους", ήταν τα τελευταία λόγια του εκείνης της συνάντησής μας.

(Μάλλον ήταν ο απόηχος της γιορτής της ΑΛΛΑΓΗΣ. Κάποιοι γιόρταζαν την αλλαγή που ξεκίναγε με το νέο "αριστερό προεδρείο".

(Να δούμε με τι προσωνύμιο θα καταγραφεί στην ιστορική μνήμη του κλάδου μας, αυτό το προεδρείο)

Γιόρταζαν την αλλαγή που τη σημάδεψαν οι αποκλεισμοί γενικώς (από τις παρατάξεις τους) και ειδικώς, από το προεδρείο και από τις παραστάσεις του, η αδιαφάνεια και οι εκκρεμότητες στο ταμείο, η λογοκρισία - επί αρκετούς μήνες είχαν κόψει τη στήλη "επιστολές φυσικών μελών", τα δελτία τύπου για λογαριασμό του εξοχώτατου Σαμαρά, ο λαϊκισμός, η μη σύγκληση έκτακτου συνεδρίου, ο πιθανός διορισμός προσωρινού διοικητικού συμβουλίου και ορκωτού λογιστή, ο "διορισμός" μελών υπηρεσιακού συμβουλίου κ.ά.)

- "Γιατί δεν αντέδρασες; Αφού σου το 'χα πεί. Εξάλλου, και με τα νερά τους να πας, Θα σε φάνε, έτσι κι αλλιώς", έβαλα τον επίλογο.

Κι έφυγα. Καθώς κατέβαινα τις σκάλες του κτιρίου 13, τον άκουγα να λέει κάτι περί κάφρων...

Από τότε μέχρι σήμερα δεν ξαναπάτησα στα γραφεία της ΟΔΥΕ, στα οποία πήγαινα επί 28 ολόκληρα χρόνια, και υπηρέτησα επί 20 χρόνια!

Κι έτσι, παρά το γεγονός οτι τα ήξεραν αφού τους τα είχα εκμυστηρευτεί, έκοψαν βίαια τα σχέδια μου, για μία βιβλιοδετημένη μελέτη με θέμα την 70χρονη ιστορία της ΟΔΥΕ, η οποία ιδρύθηκε το 1944.

Στο λεωφορείο για το σπίτι, αναρωτιόμουν: ένας που δεν αγαπά και δεν σέβεται τον εαυτό του, ή τον υπερεκτιμά και κοιτάζει την πάρτη του/της, μπορεί να αγαπά, να σέβεται και να πονά τον συνάδελφο, την παράταξή του, τον κλάδο ή την ΟΔΥΕ και το ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥ; Είναι δυνατό;

Κι ύστερα θυμήθηκα και σιγοτραγούδησα τους στίχους "τι κάθεσ' εδώ πέρα και σαπίζεις, εδώ δεν αγαπάνε τους τρελλούς..." για τον ΝΤΙΛΑΝ ΤΟΜΑΣ.

... Και δεν ξαναπάτησα στα γραφεία της ΟΔΥΕ...

Από τότε, στο όνειρό μου, κάπου - κάπου, βλέπω το ποντικάκι και το σκονισμένο αρχείο της ΟΔΥΕ να επιστρέφουν πίσω στο χώρο που ανήκουν... Μπας και διώξουν από τα γραφεία της ΟΔΥΕ τα ξεσκονισμένα και καθαρά "ποντίκια" που ενδεχομένως κάθε τόσο βρίσκουν τρύπα και τρόπο και μπαίνουν στο Ταμείο ροκανίζοντας τα οικονομικά της ΟΔΥΕ... Λες να...;

 

ΥΓ1: Λέω να δημιουργήσουμε μια ομάδα συγκέντρωσης αρχειακού υλικού της ΟΔΥΕ, από πολλές πηγές και κυρίως από το προσωπικό αρχείο του καθενός μας.

ΥΓ2: Κείνο που μου δημιουργεί θυμό, είναι η αδιαφορία για παρόμοια πεπραγμένα, τα οποία επιφέρουν ανεπανόρθωτη για το συνδικαλιστικό μας πολιτισμό βλάβη. Μια αδιαφορία που τα καθιστά αθέατα. Ενώ πάνω τους, σιγά - σιγά, χτίζεται η παρακμή.

 

Με συναδελφικότητα κι αλληλεγγύη, Χρήστος Καϋμενάκης.

 

Με το ίδιο πάντα πάθος για συμμετοχή, αλληλεγγύη και παρουσία στους συναδέλφους και στα προβλήματά τους. Θα είμαι παρών και στα ακόμα 8 ασφαλιστικά - υπηρεσιακά χρόνια που δυνητικά έχω μπροστά μου.

 

Για το συνάδελφο, πάντα, και τα προβλήματα του. Όπως έκανα και τα δύο τελευταία χρόνια με τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά τους  προβλήματα.